Mięta (Mentla) to bylina o drobnych, fioletowych kwiatach. Jej płożące się pędy mają zdolność ukorzeniania się i wydawania nowych pędów. Pędy pionowe mogą osiągać nawet do 80 centymetrów wysokości. Zimotrwała mięta odznacza się specyficznym orzeźwiającym zapachem, dzięki zawartości olejku, który jest zlokalizowany w gruczołach rozmieszczonych na dolnej części liści.

Jedynie mięta pieprzowa powstała w wyniku krzyżówki międzygatunkowej, zawiera jednak olejek o właściwościach wymaganych przez lecznictwo i przemysł.

Miętę uprawiamy z nasion lub z sadzonek, z dzikich rozłogów. Nasiona wysiewamy na przełomie marca i kwietnia. Odkłady sadzimy po ostatnich mrozach, pod koniec maja.

Wybierzmy dla niej stanowisko wilgotne i zasobne w składniki pokarmowe, słoneczne lub lekko ocienione. Mięta podobnie jak inne zioła wymaga stanowiska osłoniętego od wiatru. Pamiętajmy o rzadkim, aczkolwiek obfitym podlewaniu. Mięty jak i innych ziół nie należy zbytnio nawozić. Możemy to zrobić wyłącznie w okresie wzrostu, co 2-3 tygodnie niewielkimi dawkami. Nawożenie przerywamy pod koniec lipca.

Miętę warto podcinać, sprawi to, iż roślina silnie się rozkrzewi. Ziele mięty powinno być ścinane przed kwitnieniem, które roślina rozpoczyna na przełomie czerwca i lipca. Tylko ten okres gwarantuje nam wysoki plon i najwyższą zawartość olejku w surowcu. W pierwszym roku po posadzeniu otrzymujemy przeważnie jeden zbiór, a w kolejnych latach dwa.

Świeże liście mięty stanowią wyśmienity dodatek do sałatek, warzyw, mięs, czy napojów, a zalane wrzątkiem i zaparzone przez krótki okres będą wyśmienitym napojem pitym na gorąco lub jako napój chłodzący. Napary z mięty nie powinny być stosowane przez kobiety w ciąży i chorych na nerki. Ściętą miętę powinniśmy suszyć w cieniu w przewiewnym miejscu lub w suszarni ogrzewanej w temperaturze do 35°C.